هاله تاریک🖤🥂

طمع، آدمی را به وادی هلاکت می‌اندازد و سالم به در نمی‌آورد ¹ و ضمانت می‌کند و وفا نمی‌نماید. بسا آشامنده آب که پیش از سیراب شدن، آب گلوگیرش شود. هر چه بهای چیزی که بر سر آن رقابت کنند بیشتر باشد، مصیبت از دست دادن آن هم بزرگ‌تر است. آرزوهای پوچ دیدگان بصیرت را کور می سازد و آنچه بهره هر کسی است بدون جستجو به او خواهد رسید. ²

1. یا: طمع آدمی را بر لب آب می‌برد و تشنه باز می‌گرداند.

2. مراد بهره حتمی است که به هر تقدیر باید به آدمی برسد، نه بهره‌های مشروط که به تلاش آدمی بستگی دارد.

‌

_نهج البلاغه , حکمت‌ 275 , ترجمه حسین استاد ولی