346 | مکالمهای با خود.
شنبه ۱۱ مهر ۱۴۰۵، 10:49 PM
درد و رنجت به پایان میرسه، مثل تک تک سالهای اخیر که از شدت رنجی که میکشیدی نفست بالا نمیاومد اما گذشت و تو رسیدی به روزهایی که نفس راحت میکشیدی و از ته دل میگفتی آخيش؛
این روزها هم میگذره و تو رنگ آرامش رو به خودت میبینی. سختی، رنج، درد و مرگ، توی این دنیا به پایان نمیرسه و شاید بعد از مرگ به آرامشی ابدی برسی.
تو میدونی که چطور از شدت دردت کم کنی و لذت ببری، این رو به سختی یادگرفتی اما یادگرفتی.
و مهمترین چیزی که توی این دنیا داری خودتی؛ اگه تو خودت رو رها کنی هیچ کسی قرار نیست تو رو نجات بده، پس لاقل خودت، خودت رو تنها نزار.
kheiri